Αποανάπτυξη-Τοπικοποίηση με σχεδιασμό και όχι καταστροφή με μνημόνια!

ΤΜετά το 4ο κατά σειράν μνημόνιο, τώρα έρχεται η «μια από τα ίδια ανάπτυξη», ίσως πιο «δίκαια», υπόσχεται η κυβέρνηση. Με διεθνείς επενδύσεις για μεταφορά του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, στα χέρια των διεθνών επενδυτών, αυτών καλέ που μας δανείζανε όλα αυτά τα χρόνια και τώρα τους χρωστάμε τα «μαλλιά της κεφαλής μας».

Τι και αν κάποιοι από μας φωνάζουμε όλα αυτά τα χρόνια: σεισάχθεια και αποανάπτυξη!(http://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/36) και «στροφή σεαποκεντρωμένη, τοπικοποιημένη, αμεσοδημοκρατική κοινωνία ίσης κατανομής και του μικρότερου δυνατού οικολογικού αποτυπώματος».
Μα τα μνημόνια δεν πετύχανε –χωρίς να το θέλουμε-αποανάπτυξη; Τι είναι η συρρίκνωση κατά 25% του ΑΕΠ της χώρας, αν δεν είναι αποανάπτυξη; Λένε μερικοί κυνικοί!
Απαντάμε: πρώτα -πρώτα το ΑΕΠ μιας χώρας δεν είναι κατάλληλος δείκτης για την ευζωία των κατοίκων της και σήμερα αμφισβητείται αυτό και υπάρχουν οικονομολόγοι, κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί που εργάζονται εδώ και δεκαετίες για τη διαμόρφωση καλύτερων δεικτών ευημερίας, διότι η προσήλωση στο ΑΕΠ θέτει στο περιθώριο της κοινωνικής συνείδησης το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος της ανάπτυξης (http://www.topikopoiisi.eu/902rhothetarhoalpha/1559378 καιhttp://www.topikopoiisi.eu/theta941sigmaepsiloniotasigmaf/2087834).
Στη συνέχεια λέμε ότι: αποανάπτυξη κάνεις με συνειδητό σχεδιασμό και όχι με καταστροφή μέσω των μνημονίων!
Η βασική ιδέα της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης είναι η αλληλέγγυα, δημοκρατική, κοινωνική και οικολογική οικονομία με χαμηλή κατανάλωση πόρων – και όχι η φτώχεια και η ύφεση με ντιρεκτίβες λιτότητας, συνδυασμένη μάλιστα με καταστροφή του περιβάλλοντος και οικολογική υποβάθμιση που βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα στην Ελλάδα.
Οι αρνητικές συνέπειες των δήθεν λύσεων για την κρίση, βύθισαν τους ανθρώπους στην Ελλάδα στη δυστυχία και έφερε την Ευρώπη στο χείλος της ανθρωπιστικής καταστροφής. Αντίθετα πολλοί πλούσιοι Έλληνες κατάφεραν - με τη βοήθεια της υπόλοιπης Ευρώπης - να βγάλουν τα περισσότερα περιουσιακά τους στοιχεία από τη χώρα. Για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από μια ενδεχόμενη πλήρη κατάρρευση της οικονομίας, αλλά αυτό επιτάχυνε ταυτόχρονα αυτή την κατάρρευση και σε γενικές γραμμές αύξησε την ανισότητα, τις συγκρούσεις κατανομής και τον αποκλεισμό.
Την ίδια στιγμή η κρίση-πολλές φορές το τονίσαμε αυτό και σαν ιστοσελίδα και στις ομιλίες συζητήσεις με τα εναλλακτικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν σε όλο αυτό το διάστημα-είχε και έχει ακόμα ένα θετικό: Μας αναγκάζει επίσης να αναζητήσουμε νέες δυνατότητες και τρόπους ζωής, συνύπαρξης και εργασίας, καθώς και διευρυμένους χώρους για να δοκιμάζουμε όλα αυτά. Εγχειρήματα που πριν την κρίση για χρόνια διαχειρίζονταν από μικρές μειοφηφικές πρωτοβουλίες ( από ελευθεριακές, αντιφασιστικές ή ομάδες αλληλεγγύης για παράδειγμα), βρίσκουν τώρα μεγάλη απήχηση και δημιουργούνται καινούργια, με νέες ιδέες. Υπάρχουν αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και εγχειρήματα γειτονιάς, κοινωνικά-αλληλέγγυα ιατρεία, δίκτυα-οάσεις μη χρηματικής οικονομίας και ανταλλαγής, κοινωνικά παντοπωλεία με δωρεάν διάθεση προϊόντων και αντικειμένων κυρίως από «δεύτερο χέρι», νέας μορφής συνεταιρισμοί(χωρίς διοικητικά συμβούλια , με συνέλευση μελών), εργαστήρια και πρότζεκτ αυτοβοήθειας. Μοντέλα συλλογικής εργασίας και συνεργατικές με αποφάσεις στη βάση της συναίνεσης και της άμεσης δημοκρατίας, γίνονται πλατιά γνωστά και οικεία. Μερικοί άνθρωποι λοιπόν στην Ελλάδα αναγκάσθηκαν και αναγκάζονται να συνευρεθούν και να οικοδομήσουν στοιχεία μιας ενωμένης και ειρηνικής κοινωνίας «από τα κάτω».
Αλλά οι προϋποθέσεις για όλα αυτά είναι κατανοητά δύσκολες - η πλειοψηφία της κοινωνίας βιώνει τη συρρίκνωση, όχι ως δημιουργία νέων δυνατοτήτων, αλλά ως καταστροφή. Γιατί παρά αυτά τα φωτεινά σημάδια της ελπίδας, ο ισολογισμός της μέχρι τώρα λιτότητας παραμένει καταστροφική. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε μόνο μεταξύ 2008 και 2010 κατά 43%. Η επίσημη ανεργία βρίσκεται στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων φθάνει ακόμη και στο 50%. Ολόκληρες οικογένειες ζουν από την μικρή σύνταξη των παππούδων. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ίδιου του ελληνικού κοινοβουλίου σχεδόν 6,5 εκατομμύρια Ελλήνων ζουν μέσα στη φτώχεια - αυτό είναι το 58% του πληθυσμού! Ένας τρίτο του πληθυσμού δεν έχει ασφάλιση υγείας. Οι διαδηλώσεις, οι διαμαρτυρίες και ενέργειες ενάντια σε αυτές τις πολιτικές ήταν και είναι κοινός τόπος – ακριβώς όπως και η βίαιη καταστολή τους από την αστυνομία.
Περισσότερη «λιτότητας» χωρίς περικοπή ή εξάλειψη του χρέους θα επιδεινώνει συνεχώς την κατάσταση, χωρίς να την επιλύει. Η κλασική πολιτική πρόταση-από όλα σχεδόν τα κόμματα- για μια μονόπλευρη εστίαση στην μια από τα ίδια «ανάπτυξη» και στις επενδύσεις με στόχο το κέρδος κερδών, δεν μπορεί να είναι η απάντηση και αυτό είναι ολοφάνερο. Παραμένουν άλυτες-και σε παγκόσμιο επίπεδο-οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις για ισότιμη και δίκαιη κατανομή των βαρών και των πλεονασμάτων, καθώς και η οικολογική καταστροφή. Χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση, η οποία θα αντιμετωπίζει μαζί τα οικολογικά και κοινωνικά προβλήματα και τις αιτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα: στο προσωπικό και συλλογικό επίπεδο συνείδησης, στην οργάνωση και αυτοοργάνωση, στο θεσμικό πολιτικό επίπεδο. Να επανέλθει το πνεύμα του κοινοτισμού για να βρούμε συλλογικά τις απαιτούμενες σήμερα ριζοσπαστικές λύσεις. Να στηρίξουμε και να πολλαπλασιάσουμε τα αυτοοργανωμένα εναλλακτικά εγχειρήματα σε όλους τους ζωτικούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, ώστε να αναπνεύσει ο πληθυσμός και να επανέλθει η ελπίδα για το μέλλον, κόντρα στη δυστοπία των μνημονιακών πολιτικών.

Επισκεφθείτε και την νέα ιστοσελίδα μας: http://www.topikopoiisi.eu/






Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Μια άλλη στάση ζωής(συνέχεια 4)…

Συνέχεια από την ανάρτηση: http://topikopoiisi.blogspot.de/2012/05/3.html

Οριστική και αμετάκλητη εγκατάλειψη της παραδοσιακής πολιτικής

στην προοπτική της δημιουργίας μιας άλλης πολιτικής


Στην προοπτική μιας συλλογικής, καθαρά πολιτικής, παρέμβασης, με στόχο τον κοινωνικό μετασχηματισμό, προϋπόθεση είναι να πειστούμε, αν δεν έχουμε ακόμα πειστεί, για το πλήρες, απόλυτο, συνολικό, φρακάρισμα της παραδοσιακής πολιτικής, και όσων ασχολούνται με αυτή δίνοντας λίγο ή πολύ χρόνο. Σε όσους και από τους πιο καλούς μας φίλους διατηρούν την αυταπάτη ότι θα μπορούσαν να αλλάξουν από τα μέσα αυτή την πολιτική ή ότι αυτή η πολιτική μπορεί να αλλάξει την κοινωνία, ας το πούμε τελείως καθαρά : όπως δεν το πέτυχαν μέχρι τώρα, δεν θα το πετύχουν ποτέ. Συνεχίζοντας να συμμετέχουν στην καθεστηκυία πολιτική έχουν μεγάλη ευθύνη, διότι αυτή η πολιτική ούτε θέλει ούτε μπορεί να αλλάξει την κοινωνία, και μπλοκάρει ζωντανές δυνάμεις που θα μπορούσαν να παίξουν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία μιας άλλης πολιτικής, σκέψης και πράξης.

Όπως είναι σίγουρο ότι τα προβλήματα της σημερινής κοινωνίας δεν οφείλονται μονοδιάστατα και αποκλειστικά στον οικονομικό παράγοντα, άλλο τόσο είναι σίγουρο ότι η κοινωνία αυτή δεν είναι μόνο της εικόνας και του θεάματος. Επειδή όμως αναπόσπαστο στοιχείο της υπάρχουσας πολιτικής, και όλης της κοινωνίας, έχει γίνει η λεγόμενη επικοινωνιακή λειτουργία, είναι αναγκαία η παρακάτω επισήμανση. Οι «διάσημοι», αυτοί που φαίνονται στα ΜΜΕ, και συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην επικρατούσα άθλια κατάσταση, είναι μικροί, λίγοι, δηλαδή ανίκανοι, και διεφθαρμένοι. Έχουν όμως καταφέρει, να η μεγάλη μας ευθύνη, να ασχολούμαστε μαζί τους• με την μικρότητα και τις μικρότητές τους, τη μοχθηρία και τη χαμέρπειά τους• λιγότερο με την ανικάνοτητά τους και περισσότερο με την ικανότητά τους «να τα παίρνουν», λες και τους ζηλεύουμε. Μας έχουν συμπαρασύρει στη ματαιοδοξία τους. Ας τους αγνοήσουμε.

Ας εγκαταλείψουμε λοιπόν οριστικά και αμετάκλητα τον παραδοσιακό τρόπο που κάναμε και κάνουμε πολιτική.

Για τις εκλογές χρειάζεται πλήρης αδιαφορία, που σημαίνει ενεργητική υιοθέτηση της θέσης ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει με αυτές. Η θέση αυτή έχει πλέον επιβεβαιωθεί από μια πολύ μακρόχρονη εμπειρία, και δεν έχει καμιά σχέση με τη λογική και την πρακτική μερικών αναρχικών ομάδων. Με την ευκαιρία, ας ξεκαθαρίσω μια για πάντα ότι η προβληματική και οι προτάσεις αυτού του κειμένου δεν εντάσσονται σε κανένα από τα κυρίαρχα σήμερα ρεύματα πολιτικής σκέψης και πρακτικής, ούτε χρειάζονται τις καθιερωμένες ετικέτες• αξιοποιώντας τη φλέβα της δημοκρατικής σκέψης και την πλούσια εμπειρία των αγώνων χειραφέτησης, επιδιώκουν τη διάνοιξη νέων δρόμων δημοκρατικής πολιτικής σκέψης και πράξης.

Περιφρόνηση πρέπει να είναι η σαφής στάση μας απέναντι σε όλες ανεξαίρετα τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, διότι έχουν την ίδια λογική και παίζουν το ίδιο παιχνίδι. Παρατηρώντας τις διεκδικήσεις τους, θα διαπιστώσουμε ότι δεν έχουν καμμιά σχέση με τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων• σχετίζονται αποκλειστικά και μόνο με την ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου, η οποία - μπορούμε να είμαστε σίγουροι -, δεδομένης της σημερινής κατάστασης, αντί να συμβάλει στη βελτίωσή της θα προκαλέσει την επιδείνωσή της. Φαίνεται από τα πιο απλά πράγματα : περισσότερη τροφή δεν σημαίνει καλύτερη τροφή, περισσότερα αυτοκίνητα σημαίνουν περισσότερη μόλυνση, περισσότερα ρούχα σημαίνουν περισσότερα έξοδα και άρα άγχος. Εξάλλου, το περισσότερο, όπως το έχει επισημάνει ο Αριστοτέλης, δεν σταματά πουθενά.

Τούτο το περισσότερο, μοναδικός σκοπός της υπάρχουσας κοινωνίας, είναι ο κοινός παρονομαστής όλων των πολιτικών της δεξιάς και της αριστεράς - την ώρα που μερικές φωνές ορθά μας καλούν να καταναλώνουμε λιγότερο νερό ! Στην επίσημη πολιτική γλώσσα, τούτο το περισσότερο λέγεται ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη. Οι ίδιες οι εκφράσεις : «ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου» ή «ανάπτυξη του επιπέδου της ζωής», ακόμα και η διεκδίκηση των αυτοονομαζόμενων αριστερών, προοδευτικών ή επαναστατικών πολιτικών δυνάμεων που διατυπώνεται με την έκφραση «καλύτερη ποιότητα ζωής», μαρτυρούν τον εντελώς οικονομίστικο χαρακτήρα της λογικής τους• πρόκειται για την αποδοχή της τρομερά εσφαλμένης ιδέας ότι η ανθρώπινη ζωή μπορεί να μετριέται με μέτρο τις υλικές ανέσεις και η ποιότητά της να κρίνεται με αυτές ως κριτήριο, που οδηγεί στην αδιέξοδη επιδίωξη της αδιάκοπης επαύξησής τους, ενώ η πραγματικότητα βοά ότι λείπουν από τη ζωή μας το νόημα, η ελευθερία, τα ιδανικά και η θέληση να κάνουμε κάτι για να επικρατήσουν.

Συνδέεται με τα παραπάνω και κάτι που έχει περάσει απαρατήρητο : θεωρείται δεδομένη η χριστιανικής προέλευσης ιδέα ότι η ζωή, με τη στενά βιολογική έννοια, αποτελεί την υπέρτατη αξία. Εξού η εξυμνητική αναφορά στην «αύξηση του μέσου όρου ζωής», έκφραση που στερείται νοήματος. (Εξού επίσης αυτό που ονομάζεται θεραπευτική λύσσα, η διατήρηση δηλαδή στη ζωή φυτού ασθενών που δεν έχουν καμιά ελπίδα θεραπείας, και παρά την εκφρασμένη θέλησή τους πολλές φορές.) Αλλά αν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για υπέρτατη αξία στα ανθρώπινα πράγματα, αυτή θα ήταν το εὖ ζῆν, η «καλή ζωή», και πάνω απ’ όλα η ελεύθερη ζωή. Μια τέτοια ζωή, βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με τη στερεότυπη «ευχή» «νάσαι καλά», που ακούμε ακόμα και στην τηλεόραση, ή με το χιλιοειπωμένο «να περνάς καλά» - ποτέ μου δεν συμπάθησα αυτές τις εκφράσεις, και ένας λόγος παραπάνω είναι ότι, εκφερόμενες στην προστακτική, με προστάζουν λες να κάνω κάτι το οποίο πολλές φορές δεν εξαρτάται από εμένα. Αν θέλουμε να ζήσουμε και όχι να φυτοζωούμε, η ελευθερία και η δημιουργικότητα της ζωής μας έχουν απείρως μεγαλύτερη αξία από τη χρονική της διάρκεια, όταν μάλιστα τη χαρακτηρίζει η μονοτονία και επαναλαμβάνονται «τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα». Ας σημειώσουμε ότι, σε ατομικό επίπεδο, όσον αφορά δηλαδή τη χρονική διάρκεια της επιβίωσης του καθενός μας, η προσδοκία ζωής (espérance de vie, όπως χαρακτηριστικά λέγεται στα γαλλικά), το προσδόκιμο επιβίωσης, όπως αποδόθηκε στα ελληνικά, δεν σημαίνει προφανώς τίποτα : δεν μας εξασφαλίζει ούτε από την ανίατη ασθένεια ούτε από το θανατηφόρο δυστύχημα, σε οποιαδήποτε ηλικία και σε οποιαδήποτε στιγμή. Το πιο ουσιαστικό επιχείρημα, όμως, που πρέπει να αναφέρουμε σε όσους εξυμνούν απερίσκεπτα τη μακροβιότητα, είναι να τους θυμίζουμε ότι η «αύξηση του μέσου όρου ζωής» δεν θα λύσει ποτέ το πρόβλημα του γηράσματος του σώματος, της ομορφιάς της νεότητας και των δυσκολιών των γηρατειών• τελικά τι ζητούν, παρατεταμένα γεράματα ;
Νίκος Ηλιόπουλος Παρίσι, Φεβρουάριος - Απρίλιος 2006


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου